Taboes doorbreken bij kanker.
Deel 2 van 3-delige serie: Het is een kwestie van leven en dood.

Script:

Ja, oke nou goeie morgen daar zijn
we weer, ik zie dat het licht een beetje anders is. Ik ben ook bij m’n ouders dus ik zit op een andere plek dan normaal gesproken, dus ja vandaar een beetje rare lichtinval maar ik kon zo gauw niet een beter plekje vinden om
nouja, met goed licht en en niet teveel afleiding in beeld te gaan zitten.
Dus vandaar, we doen het even zo. Maar belangrijkste is natuurlijk dat je meekrijgt waar ik het over heb en dat je me hoort en ziet dat is uiteindelijk wel het belangrijkste natuurlijk.

Goed vandaag dus deel 2 over mijn 3 delige serie over taboes doorbreken. Want ja er zijn er zijn wel wat taboes. En vorige keer heb ik gesproken over het uitspreken van het
woord kanker, waarom je dat moet doen en waarom het goed kan uitpakken omdat dus juist te doen, dus wil je die nog even terugkijken, kijk dan eventjes bij mijn en video van twee weken geleden op facebook. Ik heb hem inmiddels ook op mijn website staan dus daar kan je hem ook terugvinden. En ja volgens mij zijn dat de plekken
waar ik ze nu heb staan.

En dan vandaag, vandaag gaan we het hebben over leven en dood. En dat is natuurlijk het eerste wat voorbij komt
zodra je diagnose krijgt, diagnose kanker, dan voor de meeste mensen schiet het natuurlijk direct die angst door je hoofd: ‘oh nu ga ik dood’ en daarom, juist daarom, wil ik het er nu eigenlijk met je over hebben.
Want we worden in in op allerlei manieren via media, via kranten,
tijdschriften, via filmpjes zoals we zoals wij ze nu maken, vaak verteld dat je dood gaat aan kanker. En dat het een het is een vreselijke ziekte en er overlijden er nog steeds mensen aan. Goed er zijn natuurlijk wel behandelingen,
steeds betere behandelingen wordt er, maar dr overlijden nog steeds mensen aan dus de conclusie die als eerste getrokken wordt als je de diagnose krijgt is: ‘oh ik ga dood’ maar dat gaat niet voor iedereen op.
En ik kan je vertellen dat dat is uiteraard gebeurt dat vanuit angst, maar wat ik nu vooral wil mee delen met jullie is, er is
een keus die je kan maken op dat moment om te bepalen of je, als je in die angst schiet, want ik heb ook geen angst gehad en dat zal ik zo ook nog even vertellen.
Maar als je in die angst schiet, niet je leven dus te bepalen met de angst ‘ik ga dood’. Want is het waar? Je weet het niet,
je weet niet hoe de toekomst eruit gaat zien dus te beginnen leef vooral in het hier en nu.

Om je dan een voorbeeld aan te dragen, dr zijn vrouwen die zeggen (en ik heb dat ook wel meegemaakt, maar niet in zo’n
sterke mate als andere vrouwen die ik heb gesproken) op het moment dat de artsen dat tegen je zeggen zijn er vrouw bij die zeggen van, en bijvoorbeeld ook vrouwen dus met uitzaaiingen, van ‘ja maar wat zij zeggen
dat gaat niet gebeuren!’ ‘Ik ga laten zien dat het anders kan, ik ga dit anders aanpakken!’
‘Ik ga niet dood, ik ga er alles aan doen om en dat, dat gebeurt in een split second, dat ze die keus maken al vrij snel na, na het nieuws.
En ik had geen, ik kende geen angst maar ik had een gevoel van ik ga niet dood dus en het besef
wacht even dit is wel een waarschuwing voor mij en ja je leven is is niet eindeloos. Je kan een keer doodgaan maar ik besloot, dus het was mijn keus, om te zeggen ‘nee dat is niet nu’ en ik ga er alles aan doen om dat voor elkaar te krijgen.
En in mijn geval was dat alles eraan doen: ook naar het ziekenhuis gaan, ook die behandelingen ondergaan,
met alle onderzoek daarnaar van wat doet het en waarom zou het me kunnen helpen?
Maar daarnaast ben ik dus ook eigen weg ingeslagen om daar werk van te gaan mken.
Dus voor mij was het de keus die ik had gemaakt om te beslissen:
‘ik blijf leven, ‘no matter what’ er moet gebeuren, binnen het ziekenhuis, buiten het ziekenhuis, maar ik blijf leven!’
Dushet is het is een keus die je maakt. En deze gaat best wel heel erg diep.
Want er zijn mensen die die zeggen dat ook, maar daar zit onderliggend toch nog een stuk angst. Met de angst van huu maar het kan toch zo nog maar zijn dat ik t misschien toch niet red. En daarmee probeer je jezelf eerst ervan
van te overtuigen van ik blijf leven en uiteraard door te blijven zeggen ik blijf leven, helpt dat. Maar zolang dat
onderliggend toch een stuk angst ligt is dat helemaal, is dat niet helemaal de
juiste mindset die ik bedoel. Dus dus het is echt een keus om te zeggen nee ik
werk aan de angst zodat ik met volle overtuiging kan zeggen ik blijf leven. En je voelt dat zeg maar van van van top tot teen, in in iedere vezel van je lijf voel je dat.
En zolang je dat niet met zulke volle volle overtuiging voor jezelf kan zeggen dan zit het dus toch nog ergens een stukje angst en als je daar naar wil kijken als je daar alert op bent of als je zoiets hebt van ja ik twijfel inderdaad dan weet je datje daar dus nog wat kan doen om dat aan te pakken en je die daarin de juiste mindset te hebben en te houden. Want dat dat is echt een heel groot stuk winst voor je genezingsproces en dat dat is wel dat de dat kun je dus ook vanaf het begin he? Want zo’n zo’n behandeling dat dat dat duurt voor de meeste mensen duurt dat een dik jaar.

Goedemorgen Henry leuk dat je kijkt, en dus een dik jaar lang kan jij daar mee, en goedemorgen Queenie
leuk, dus je kan daar sowieso als je dus al een jaar lang in je behandeling zit en voor sommigen zelfs nog wat langer dan kan je daar een jaar lang mee bezig zijn, een jaar lang elke dag mee oefenen, elke dag voor zorgen dat je daarmee in in een bepaalde kracht kan leren staan. Ja dat is niet wat je in het ziekenhuis natuurlijk mee krijgt. Zij behandelen je ter plaatse, waar je, waar jouw knobbel zit. En dit zijn dingen die kun je of zelf aanpakken of zoek er hulp bij, want zeker als je toch angst voelt, ja dan kan je het gewoon niet alleen. Dan boor je alleen maar meer
angst voor jezelf aan en dat dat moet je gewoon voor jezelf niet willen. Dus dat is een ding wat ik wil vertellen
over leven en dood.

Het andere is er zijn natuurlijk gewoon genoeg mensen die het overleven. Dus het is niet de waarheid van ik ga
dood, of he, de kans bestaat dat ik dood ga. het is gewoon niet de waarheid. We weten het gewoon niet. Dus misschien is dat een hulpmiddel of een tussenstap om daarmee voor jezelf dus ook die keus gemakkelijker te maken van: oke dus ik ga met een instelling hierin en en dr uit uiteraard. Maar ook daarna om te zeggen van ‘nee ik blijf dus gewoon leven’
want het hoeft dus helemaal niet waar te zijn. Dr hoeft helemaal niks aan de hand te zijn. En ja dus dat kan eentussenstap voor je zijn. En ik wilde eigenlijk nog een ander ding daar ook over meegeven. Dat sluit een beetje aan op waar
we het de vorige keer over hebben gehad het uitspreken van de woorden leven en dood, want het gaat natuurlijk niet alleen voor kanker maar dat geldt dus ook over de woorden leven en dood. En ook daarin heb ik zelf gemerkt dat als je zelf uitspreekt van goh, ik heb hoe zeg ik dat ook alweer altijd, ik heb ik heb de dood in de ogen gekeken, zo zeg ik dat. En dat spreek ik dus ook gewoon naar vrienden familie en naar mijn ouders ik spreek dat ook gewoon uit.
Want ook dat maakt dat je hetzelfde als met het woord kanker, door het überhaupt gewoon te zeggen, wordt het gemakkelijker. Je hoort daar,Natalia Ola, dat wordt ook gewoon een gewenning en door dat te zeggen, het wordt, je raakt er niet meer door zenuwachtig of onzeker van door te zeggen. En je merkt ook gewoon
dat als jij daar in het voorbeeld bent door het gewoon uit te spreken, dat de mensen in jouw omgeving het dus ook makkelijker tegen je durven te zeggen. Want je merkt soms dat zij wel een gesprek met je aan willen gaan en dan
de woorden proberen te zoeken en dan toch een beetje omheen draaien, terwijl jij weet
ze willen toch het woord leven of toch het woord dood uitspreken, maar dat doen ze nu dus niet.
Maarja, laat jij daarin gewoon dan het voorbeeld zijn door te zeggen, zeg het maar, we hebben het gewoon hier over leven en dood, dat maakt niet uit, dat is ook gewoon wat het leven is.

Volgens mij draaien, oke, dat is gewoon wat het leven is en ja weet je daar moeten we mee dealen. E draai het ook om,
stel je hebt geen kanker en je hoort het van iemand anders en je ziet die ander daar mee worstelen, spreek het gewoon uit en daarmee open je gesprekken. Ja als het dus iemand is die zegt van ja ik wil het er niet over hebben, ja dat is natuurlijk de keuze aan die ander, dan moet je dat bij de ander laten. Maar ik heb altijd de intentie gehad om het voorbeeld te zijn
voor anderen omdat ik weet hoeveel ongemakken het geeft, en niet alleen voor jou maar ook voor de ander en daarbij gepaard gaan natuurlijk gewoon emoties van vooral veel verdriet en uiteraard soms wel een keer iets van angst.

Als je dat kan delen dan, en zeker weet ik dat van vrouwen, dat lucht op. Daardoor voel je je weer een stukje
fijner, voel je je weer een stukje minder onzeker, voel je je weer een stukje
minder angstig en ja ik zeg maar altijd het is de realiteit. Dit hoort bij het leven en daar horen niet altijd alleen de makkelijke dingen bij, ook de moeilijke dingen, dus maak het jezelf daarin ook niet te
lastig, maak het jezelf daarin niet te moeilijk.
Dat is voor jou niet fijn, het is voor je omgeving niet fijn en het is vooral voor je genezingsproces niet fijn. Dus dat is wat ik vandaag wilde vertellen over leven en dood.

Een, laat je vooral niet beheersen door dood en het woord dood, want het is een keus. Je kunt dus kiezen ik hou me
vooral, ik focus me vooral op dat woord dood. Of dat komt zo vaak in mijn
gedachtes voorbij. Je kunt ook besluiten nee ik zorg dat ik andere gedachtes
krijg en dat die gedachtes meer gaan over ik blijft leven. En het ander is dus inderdaad spreek het gewoon uit.

Dat was het voor vandaag en dan over twee weken wil ik het in de drie delige serie over nog een onderwerp hebben.
Ik ben net eerlijk gezegd even vergeten, want ik had het ergens op een papiertje geschreven,
maar dat maakt niet uit, ik kom er op terug. Of ik zet het later nog eventjes
in tekst, vul ik het aan. En anders dan blijft het gewoon ook lekker even een verrassing voor je want ik heb gewoon wel een een driedelige serie. Oh ja, volgens mij weet ik het al weer, maar goed ik ga nog even niet verklappen.
Ook dat is iets wat heel gevoelig ligt bij mensen en ja ik moet zeggen ik word er wel blij van, dus bij deze ga ik je even lekker nieuwsgierig maken. Tot de volgende!