Hoe zie je eruit ¾ jaar na diagnose borstkanker?

Ik weet het nog goed, de eerste foto was juni 2016. Ik ging op inspiratieweekend met een collega ondernemer. Had er zin in, dat lachje kon er nog net vanaf. Maar ik was ook totaal opgebrand. Zie die dikke wallen onder mn ogen. En nog wat welvaarts en stress-vet erbij. Ik was net aan het opkrabbelen uit een tweede burn-out en een relatiecrisis. Ik wist toen al, er zit een bom in mij die op ontploffen staat. Maar ik kon er maar niet achter komen wat voor bom dat was. Ik bleef maar gissen: relatie, mijn werk in loondienst, mijn werk als zzp, uitkering krijgen? Ik kwam er maar niet uit. Maar ik voelde in elke vezel in mn lijf dat ik er gestrest aan toe was.

De bom ontplofte ook niet veel later, een maand erna, eind juli was het duidelijk: ik had borstkanker.

Enerzijds een totale schok want, hoe kan dat nou? Op je 34e? Hoe dan? Anderzijds een enorme opluchting. Hehe… nu kon ik de bom-die-op-ontploffen stond in mn lijf verklaren. En die burn-out, misschien was ik er nog niet eens van genezen. Daar had ik nu dan alle tijd voor. Ik meldde me 100% ziek. Ik wist dat er een zware tijd van behandelingen aan zat te komen en dat ik ALLE rust nodig had om van alles wat er de afgelopen tijd had gespeeld bij te moeten komen. Dat viel daarom juist als een last van mn schouders. Ik kon nu in alle ‘rust’ aan mezelf gaan werken. Want 2 burn-outs, relatiecrisis en kanker gaat je niet in de koude kleren zitten. Het roer MOEST en zou drastisch om. Zo kon het niet langer. Ik moest en zou nu toch echt eens beter voor mezelf gaan zorgen anders kon het nog weleens van kwaad tot erger ofnee fataal worden.

Die drive, die kreeg ik al na enkele dagen. En dat, ondanks een zwaar proces, is toch af te lezen op de tweede foto.

Ondanks dat ik daar, maart 2017, nog middenin bestralingen zat (6 chemos en operatie nog maar net achter de rug) voelde ik me goed.

Op de tweede foto zie ik zo een stralende vrouw, die zich gelukkig voelt en juist zin heeft in het leven. Ok, 10 kilo lichter, maar ik vond het mezelf niet eens misstaan 😉 .  Ik voelde me alsof ik de hele wereld aan kon. En, ik wist dat ik dat gevoel wilde behouden.

Even realistisch, dat gaat natuurlijk met ups en downs, maar ik weet nu hoe ik dat  gevoel weer kan vinden. Ik weet nu wat ik met doen om dat te bereiken. Het grootste medicijn wat er is: jezelf zijn, blijven, jezelf op de eerste plaats zetten, daarna volgt de rest.

En niet andersom.

En dat is wat ik nog altijd vele vrouwen om me heen zie doen. Het is zo ingeburgerd in ons huidige systeem. Je ziet het soms niet eens. Of.. wil je het niet zien?

Wil je dat het lukt om in te zien dat je op de eerste plaats komt? Maar doe je je best en lukt het niet? Of zie je het wel, maar durf je geen stappen te zetten? Laat hieronder een reactie achter hoe dit voor jou is?
Of, laat een reactie achter als jij daar successen in hebt geboekt voor jezelf, zodat een ander er weer van kan leren. Tenslotte sta je open om te leren, anders had je waarschijnlijk nu niet doorgelezen tot het einde 😉